Eppur si muove (“En toch beweegt zij”)

Zij die mij wat beter kennen, weten dat ik nogal recht voor z’n raap communiceer. Dat een deel van deze ‘directe’ genen zijn overgedragen aan mijn zonen is dan ook geen wonder. Uiteraard zitten daar ook de genen van mijn echtgenoot bij en zo komt het dan onze jongste een wat meer introverte ‘stille nummer negen’ is, die op moment suprême bijzonder gevat en bijdehand uit de hoek komt.

Volwassenen vinden dat doorgaans nogal vervelend, want hij heeft vaak gelijk. En je door een blaag van 11 de neus laten wassen, daar is menig middelbaar ego niet tegen bestand. Dan wordt zijn heldere uiteenzetting van zaken vertaald als zijnde ‘brutaal’ en wordt hem het liefst snel de mond gesnoerd. Hij is verder een bijzonder leergierige jongen en zaken die hem interesseren worden tot op de bodem uitgezocht. Ook observeert hij zijn omgeving goed en heeft daardoor heel snel in de gaten hoe de vork in de steel zit. Dat is ook voor mij wel eens lastig om te accepteren, want hij kan mij als geen ander een spiegel voorhouden.

Gisteren gebeurde er iets vervelends in zijn klas. Een juf met bijzonder goede bedoelingen had het onderwerp “Universum” aangesneden en maakte daarbij een cruciale fout. Zoonlief had al eens een spreekbeurt over de planeten binnen ons sterrenstelsel gehouden, dus hem maak je over dat onderwerp niet veel meer wijs. En dat de zon om de aarde zou draaien dus al helemaal niet. Hij heeft bij hoog en laag volgehouden, net zo lang tot hij de enige in de klas was die anders beweerde, maar kreeg geen gelijk. Hij was gewoon eigenwijs. Ontgoocheld kwam hij thuis en deed verontwaardigd zijn verhaal.

We hebben hem geprezen voor zijn volhardende houding en hem verteld over Galileo en zijn conflict met de Katholieke Kerk. De juf in kwestie kan wat mij betreft beter geschiedenisles gaan geven, want ooit dachten we dat de aarde plat was. Ik hoop alleen niet dat mijn zoon bijna 400 jaar op een excuus hoeft te wachten.

Dit blog is ook gepubliceerd op www.mamsatwork.nl

De bril omhoog!

Ook al zijn mannen en vrouwen tegenwoordig nog zo geëmancipeerd, er blijven naar mijn mening altijd zaken die je als kind òf graag met je moeder, òf met je vader doet. Zo willen die van mij het liefste stoeien met hun vader. Ik ben namelijk een watje en roep veel te snel au. Daarentegen ben ik meestal aan de beurt als het hartzeer of zielenroerselen betreft. Verder wordt er met mij geshopt en is papa favoriet bij aanmoedigingen tijdens voetbal- of judowedstrijden.

Je hoort mij natuurlijk niet zeggen, dat er met vaders niet gewinkeld kan worden. Of dat moeders niet welkom zijn op een sportevenement, want dat is onzin. Die van mij hebben alleen zo hun uitgesproken voorkeuren. Dat zal ongetwijfeld ook te maken hebben met het feit, dat ik mij tijdens een judowedstrijd onsterfelijk belachelijk heb gemaakt, door na een ‘Ippon’ te roepen: “Kom op, pak hem terug, je kan het wel!”, terwijl de match toen al ten einde was.

Een vaardigheid waarvan ik overtuigd was, dat onze zonen dat het beste van hun vader konden leren, was ‘staande plassen’. Ik beschik gewoon niet over voldoende praktijkervaring. Bovendien is mijn kennismaking met de plastuit geen succes geweest, vandaar dat mij dit toch echts iets voor mijn echtgenoot leek. Eerlijkheidshalve moet ik daar wel bij vertellen, dat hij het totale onzin vond. Hij is door enkel zijn moeder opgevoed, dus van wie had hij het dan geleerd?!

Maar oké, hij is de beroerdste niet en dus ging hij samen met onze zoon naar het toilet om hem daar de kunst van het verticaal plassen te leren. Ik zat op de bank in de huiskamer en luisterde op afstand naar de ‘van vader op zoon’-aanwijzingen. “Als eerste doe je altijd de bril omhoog, want dat vinden vrouwen fijn. Daarna doet je je broek open. Let op, het is beter om niet alleen de rits, maar ook het knoopje los te maken, want dan heb je meer ruimte. Doe je onderbroek goed naar beneden, want anders wordt hij nat”.

Ik ben nooit meer vergeten wat erop volgde en waardoor ik letterlijk van de bank afrolde van het lachen. Op de instructie “en dan pak je hem beet”, hoorde ik mijn lief verschrikt en met stemverheffing vanuit het kleinste kamertje roepen: “Nee, niet die van mij!!”.

Geschreven als gastblog en eerder gepubliceerd op http://www.mamsatwork.nl/

Huwelijksgeluk

Soms ben je, zonder dat de personen in kwestie zich daar bewust van zijn, getuige van de meest uiteenlopende menselijke ergernissen. Zo zat ik laatst in een bus die nogal lang voor een stoplicht moest wachten. Ik keek wat verveeld uit het raampje en mijn blik werd gevangen door een ouder echtpaar. Beiden stijlvol gekleed en de haren keurig gekapt. Ze waren 'om door een ringetje te halen', zou mijn moeder gezegd hebben.

Dat dit alles tot de categorie uiterlijk vertoon behoorde, werd mij al snel duidelijk. Ze straalden allebei jarenlange ontevredenheid en sleur uit. Het libido van deze mensen lag ongetwijfeld al langer op het nachtkastje, dan het glaasje water met hun kunstgebit erin. Korzelig en liefdeloos stonden ze naast elkaar.

De man hield een hond aan de lijn. Het was duidelijk zìjn hond. Een grote, parmantige viervoeter, plaatsvervangend representatief voor de macho kerel die hij zich lang geleden gevoeld had. Zijn vrouw had volgens mij veel liever een klein schoothondje gehad. Een lief wollig diertje, dat ze ’s avonds - bij gebrek aan aandacht van haar ega - urenlang kon knuffelen. Helaas had hij ‘de broek’ aan en werd het dus die grote.

Net op het moment dat ik naar wat anders wilde kijken, begon de hond zijn behoefte te doen. En honden van dat formaat leggen nu eenmaal geen koddige keuteltjes. Binnen ’n halve minuut lag er een werkelijk enorme hoop dampende stront op de stoep. De man keek zijn echtgenote even misprijzend aan en maakte een kort denigrerend handgebaar. Hieruit kon ik opmaken, dat hij verwachtte dat zij die bolus snel in ’n plastic toiletzakje zou loodsen.

De vrouw, zich onbewust van iedere vorm van emancipatie, deed wat ze altijd al gedaan had en gehoorzaamde. Met absolute walging zag ik hoe zij haar handen in het zakje tot een kommetje vormde en de nog warme drol van de straat manoeuvreerde. Haar echtgenoot keek ondertussen verlekkerd naar een sexy jonge blondine die verderop passeerde.

En heel even weerspiegelde in de blik van zijn vrouw de bestelling arsenicum die zij nog diezelfde avond op het internet zou plaatsen.

Je ziet ze vliegen!

Er zijn zo van die dieren waarvan mij het nut van bestaan totaal ontgaat. Schaar mij nu niet direct onder de categorie natuurbarbaren, want ik ben een buitengewoon liefhebber van vele soorten flora en fauna. Maar eksters en fruitvliegen… daar heb ik het gewoon niet mee.

Bij het scheppen van de ekster moet iemand zich ooit hebben vergist. Eén moment van onbedachtzaamheid en dit dier werd voor eeuwig met het meest gebrekkige paar stembanden van het hele vogelrijk uitgevoerd. Neem daarbij het tijdstip waarop ze doorgaans ontwaken en je creëert de perfecte cocktail voor een verwoestend ochtendhumeur.

Dan de fruitvlieg, nog zo’n ellendeling! Zodra je die in huis hebt, kom je er van je lang zal ze leven niet meer van af. Mits je jezelf natuurlijk een acuut geval van scheurbuik toewenst en alle fruit gedurende de gehele zomer uit je menu schrapt. Maar dat lijkt me, als rolmodel binnen een gezin met twee opgroeiende kinderen, geen optie.

Zodra ook maar één object in de fruitschaal het in z'n hoofd haalt zich als zelfstandig ondernemer te ontwikkelen, zitten zij er letterlijk bovenop! De kamer van koophandel zou er jaloers op zijn. Vervolgens nestelen ze zich gewillig in de meest zachte stukjes en planten zich in gierend tempo voort. Overdreven gedoe vind ik dat, want ik heb niet de indruk dat ze op korte termijn met uitsterven worden bedreigd.

Echt, van alles heb ik geprobeerd, maar elimineren is kansloos. Als eerste koos ik voor een diervriendelijke oplossing en kocht zo’n truttig parapluutje om de schaal mee af te dekken. Helaas zijn de rakkers zo klein, dat ze zonder probleem door het gaas kropen. Een sinaasappel met kruidnagelen erin hielp ook geen zier. En een miniflesje gevuld met port of wijn werkt een klein beetje, maar hun drang tot alcoholisme is helaas niet groter dan hun voortplantingsdrift.

Vervolgens kwamen mijn zonen met een, naar het leek, geweldige oplossing. Een vleesetende plant! Die zou zich toch werkelijk het buikje rond eten? Na een bezoek aan het tuincentrum waren wij een “Venus Vliegenvanger” rijker, die meteen een prominent plekje naast de fruitschaal kreeg. Hun klapval kan zich binnen 0,5 tot 30 seconden sluiten, dus je begrijpt dat wij onze adem inhielden.

En wat schetst onze verbazing? Ze lust ze niet! Onze Venus heeft zich óf in het tuincentrum al voor de komende maand volgevreten óf is acuut vegetariër geworden. Het predicaat ‘virgultum carnivorum’ kan wat mij betreft dus direct worden ingeleverd.

Wat een flutplant!!

Vakantiedialoog

Om 05:00 ’s ochtends in de auto onderweg naar het vakantieadres:

A: Shit! Er brandt ineens een oranje lampje in het dashboard, wat betekent dat?

B: Weet ik veel, ik heb die auto maar net een paar weken…

A: En dan ga je me nu vertellen dat je niet eerst het instructieboekje hebt gelezen?

B: Nee, je kent mij toch? Ik stap in en rijd weg en dan zie ik wel weer verder.

A: Lekker makkelijk, en wat nu?

B: Nou, het zal niet vast zo ernstig zijn, die auto is net nieuw.

A: Maar we moeten nog 1.250 km. en straks staan we met pech langs de snelweg.

B: Zit niet zo te stressen man, dan bellen we toch gewoon de routeservice!

A: Ja, wat koop ik voor die onzin! Jij had je gewoon wat beter moeten voorbereiden.

B: Heb ik het weer gedaan! Ik lees nooit instructieboekjes… dat is meer jouw ding.

A: Iemand zal dat moeten doen hè...

B: Waarom heb je dat deze keer niet gedaan dan?

A: Omdat die auto net nieuw is en ik daar nog geen tijd voor heb gehad.

B: Nou, ik dus ook niet!

Stilte

A: Het lampje blijft maar branden.

B: En met een beetje pech blijft het tot onze eindbestemming branden.

A: Als we daar überhaupt ooit aankomen…

B: Oké… stop maar even bij de volgende parkeerplaats, dan ga ik het wel nakijken.

A: Heb je het instructieboekje bij de hand dan?

B: Ja, ik ben ook weer niet zo stom, dat ik dat boekje thuis laat liggen.

A: Nou, dat valt me dan weer reuze mee van je.

Ergens op een donkere parkeerplaats:

A: En heb je het al gevonden?
B: Nee, ik ben aan het zoeken, ik lees hier dat het lampje twee kleuren kan hebben.

A: Oh, en wat betekent dat dan?

B: Rood is voor ernstige gebreken en oranje voor minder ernstige, het valt dus mee.

A: Maar voor hetzelfde geld wordt dat lampje straks wèl rood en dan?

B: Aha, hier heb ik het! Er hoort een melding in je dashboard te verschijnen

A: Ik zie helemaal niets!

B: Ergens bij ‘memory’...

A: Ik zie nog steeds helemaal niets, ook geen ‘memory’.

B: Je moet ergens op duwen.

A: Waar dan?

B: Ja, hoe moet ik dat weten? Ik heb dit toch ook nog niet eerder bij de staart gehad!

A: &*#^%$#! Ik ga wel weer rijden en dan zie ik het wel.

B: Je moet je niet zo ontzettend druk maken...

A: Ja, jij hebt makkelijk kletsen, jij maakt je nergens druk over.

B: Dat is niet waar, nu zit je gewoon te overdrijven.

Dodelijke stilte.

A: Oh, volgens mij heb ik dat ‘memory’ knopje nu gevonden!

B: Fijn! En wat staat daar?

A: "Ruitenwisservloeistof op".

Op de blaren zitten

Er zijn van die periodes dat mijn toch al drukke zakenleven zichzelf als een overdosis aan mij opdringt. Meestal raak ik daar niet zo snel van uit mijn gedoetje, ik ben immers wel aan een flinke hoeveelheid stress gewend geraakt. En mijn creativiteit, humor en relativeringsvermogen zijn altijd een heerlijke bliksemafleider, dus meestal loopt het wel los.

Maar zodra deze plezierige eigenschappen in hun voegen beginnen te kraken, wordt het tijd om een pas op de plaats te maken en te bekijken waar ik nu helemaal mee bezig ben. Een helikopterview noemen ze dat in vakjargon en dat is helaas niet één van mijn sterkste punten.

Ik ben meer de bekende rots in de branding en zet vol overgave mijn schouders onder allerlei projecten. Als een terriër bijt ik mij er vervolgens in vast en ga dan net zo lang door tot de klus geklaard is. Pas als alles succesvol is afgerond, begin ik te voelen welke tol ik ervoor heb moeten betalen.

Mijn creativiteit is dan meestal als eerste opgedroogd. Daar waar het normaal gesproken in mijn hoofd bubbelt en bruist, is het nu zo glad als zacht kabbelend kontwater. Vervolgens is mijn gevoel voor humor gillend via de achterdeur naar buiten gerend en nemen mijn emoties de bekende overhand. Het zonnetje in mij wordt ingeruild voor een hardnekkige storing waar ze bij het KNMI in De Bilt jaloers op zouden zijn.

En dan is dit dus de alinea waar de ontknoping van dit relaas moet komen. Het moment dat ik, vaak ingegeven door één of andere gebeurtenis, ‘het licht’ weer zie schijnen en opnieuw tot mijn eigen vrolijke zelf transformeer middels een gevatte, scherpe clou. Maar helaas, het hapert behoorlijk in mijn bovenkamer en ik zal dus eerst voor wat meer lucht moeten zorgen…

Heeft iemand misschien een fietspomp te leen?

Doe je mond maar even open

Oké, ik geef het toe. Ik schijt in mijn broek voor de tandarts. Zodra de afspraak voor de halfjaarlijkse controle op de kalender verschijnt, lig ik de nachten ervoor van misselijk makende buikpijn wakker. En zodra er ècht een reparatie uitgevoerd moet worden, weet ik van ellende niet waar ik het zoeken moet. Terwijl al jaren alleen de meest vriendelijke tandarts van Nederland in mijn mond mag peuteren.

Geen enkele andere gebeurtenis boezemt mij meer angst in dan een bezoek aan de smoelensmid. Met het grootste gemak zing ik in een overvolle kroeg en spreek ik zonder knikkende knieën een boardroom vol managers toe. Maar zodra de bordeauxrode bekleding van de tandartsstoel in zicht is, voel ik mij als een aan het asfalt genageld konijn, dat de koplampen van een tegemoetsnellende auto op zich af ziet komen. Het is dat ik een sterk hart heb, anders was ik terplekke al een keer of tien bezweken.

Mijn trauma vindt haar oorsprong op de lagere school. Begin jaren ’70 nam men het niet zo nauw met de gebitsverzorging en scoorde het pedagogisch inzicht even hoog als het I.Q. van de gemiddelde doperwt. Het eerste gegeven resulteerde in het goedbedoelde project ‘schooltandarts’. Het tweede in kinderen die luid krijsend en hevig tegenstribbelend door de juf achter hun tafeltje vandaan werden getrokken, om naar het witte mobiele vehikel op het schoolplein te worden afgevoerd.

Daar wachtte dan, tussen de posters van altijd vrolijk lachende aapjes met blinkende tanden, een Kapitein Haak en een tijdelijk tot Tinkelbel getransformeerde Hettie de Heks, die heel graag even in jouw mondje wilden kijken. Nee, ik hoefde echt niet bang te zijn... ga maar rustig zitten. Daarna begon de ellende pas echt, want ik had altijd gaatjes. En zij hadden nog nooit van verdoven en ik niet van 2x daags goed poetsen gehoord. Het ging immers maar om mijn melkgebit. Pas later, als ik grote mensen tanden had, was het vroeg genoeg om mijn best te doen.

Helemaal overstuur en met een betraand gezicht kwam ik dan, bewapend met ‘n minitandenborstel en klein tubetje naar weeïge frambozen smakende tandpasta, weer terug in de klas. Uit het raam zag ik dan hoe de kinderen uit een volgende klas hetzelfde lot ondergingen. Mijn huidige tandarts is een schat. Hij weet van mijn angst en stelt me al jaren met monnikengeduld gerust. Hij verdooft grondig bij iedere behandeling en heeft me nog nooit pijn gedaan.

Hij heeft wat mij betreft slechts één uitdaging, hij moet gewoon 100 worden en mag nooit met pensioen.



Vriendschap

Eind 1985 speelden de Brits/Ierse groep The Waterboys in het voorprogramma van de Simple Minds. Dat concert herinner ik me nog goed. Niet vanwege de continu ‘I like to dedicate this song to’ kwelende Jim Kerr, maar door Mike Scott en zijn kornuiten. Zij speelden de sterren van de hemel en mijn nekhaartjes stijf overeind.

De volgende dag kocht ik samen met mijn vriend op de zwarte markt tickets voor het 2^e concert en vertrokken rebels direct na het voorprogramma. The Waterboys hadden destijds een bescheiden hit met ‘The Whole Of The Moon’, maar verder hoorde je eigenlijk weinig over ze. Op ons hadden ze echter een onuitwisbare indruk achter gelaten. De eerder uitgebrachte LP’s werden aangeschaft en menige vriend (èn vijand) werd aangestoken met het 'waterjongensvirus'.

Zoals gebruikelijk in die tijd, waren wij driftig op zoek naar 'merchandising'. Alleen dat bleek in heel Nederland niet te koop. Zelfs op Pinkpop, waar ze een jaar later optraden, was geen T-shirt van ze te verkrijgen. En zo werd het plan geboren om dan maar met z'n allen naar Schotland af te reizen en daar op zoek te gaan naar iets draagbaars met hun naam erop. 

Het werd een onvergetelijke reis, tijdens één van de warmste Schotse zomers ooit. We trokken schaterlachend met een gehuurd personenbusje rond Loch Ness, deden de Whisky Trail, kampeerden op de wildste plekken en wandelden door The Highlands. Iedere gereden kilometer werd muzikaal begeleid door de op cassettebandjes opgenomen albums ‘The Waterboys’, ‘A Pagan Place’ of ‘This Is The Sea’. We zongen alle nummers uit volle borst mee en onderweg, in een piepklein winkeltje in Glasgow, werd onze zoektocht eindelijk beloond. We kochten een, later door anderen felbegeerd, zwart T-shirt met daarop het Waterboys logo en voelden ons de hemel te rijk.

Drie van ons waren dermate verrukt van dat beeldmerk, dat ze het op hun bovenarm lieten tatoeëren. Voor altijd verbonden in vriendschap en hun liefde voor die band. Ik was destijds iets minder enthousiast over die tatoeage van mijn vriend, laten we het er maar op houden dat ik aan het idee moest wennen. De bijzondere waarde ervan werd mij later ook duidelijk. Hun muziek kleurden in de loop der jaren vele feestjes, kampvuren, twee bruiloften en recent helaas ook een crematie. The Waterboys en wij; vrienden voor het leven!

En zo komt het dat ik nog steeds dik kippenvel krijg als ik dat, inmiddels vaal gewassen zwarte T-shirt zie, of één van die nummers hoor…

Come into my parlour, sail in at my shore

Drink my soul dry, there is always more

Fly on my carpet, look into my face

And see the heart of man, in a Pagan Place.

Have a happy period

Al jaren irriteer ik mij aan alle onzin, die er tijdens maandverband- en tamponreclames over vrouwen en hun menstruatie wordt verkondigd. Gemiddeld is de moderne vrouw gedurende haar leven ruim 400 keer ongesteld, dus ik begrijp dat wij marketingtechnisch een interessante doelgroep zijn. Maar kan het niet wat objectiever?

Als ik de reclames mag geloven, dienen wij vrouwen ons eens per maand voor te bereiden als ware de zondvloed op komst. Het absorptievermogen van een maandverband lijkt te zijn afgestemd op de inhoud van een historische dorpsfontein. En dat terwijl per periode slechts zo’n 50 ml. bloed wordt verloren. Nog even en we trekken met ons wit betegelde kruis volautomatisch een openbaar zwembad leeg.

Of de aloude slogan ‘Blij zijn, vrij zijn, heerlijk gevoel’. Misschien ben ik een uitzondering, maar zeker tijdens de eerste dagen heb ik geen enkele behoefte om in euforische stemming, omringd door lila vlindertjes in smetteloos wit tenue, een tennisbaan te betreden. Laat staan om charmant in slow motion langs de branding te galopperen. Ik voel me niet blij, zeker niet vrij en heb al helemaal geen heerlijk gevoel. Het liefst wil ik met een doos chocola en een dekentje op de bank naar ‘feelgood movies’ kijken.

En dan de recent aangekweekte angst voor tamponverlies?! Dames die de moed niet hebben om van hun bureaustoel op te staan, of durven touwtje springen op kantoor? Ja, dat laatste is één van mijn meest favoriete bezigheden aldaar. Het kan aan mij liggen, ik ben tenslotte pas 45 en heb daarom nog niet zoveel ervaring met tampongebruik, maar de eerste keer dat ik hiervoor naar de afdeling ‘gevonden voorwerpen’ afreis moet nog komen.

De laatste ergernis komt van een nieuwkomer op de markt, met de naam “Naturella”. Eerst dacht ik nog dat het een nieuw soort broodbeleg was. Maar even later blijkt het om maandverband met een bloemenluchtje te gaan. Voor een geparfumeerd schoon & fris gevoel.

Zodat je jouw ‘roosje’ gedurende die week kan omtoveren tot ‘ruikert’. Ja lieve reclamemakers, daar zit ik nou ècht op te wachten!

Handsfree?

Als je er op let, valt er heel wat te lachen in de berichtgeving van het dagelijkse nieuws. Ik geef toe dat je ernaar moet zoeken, het grootste deel is nog steeds kommer & kwel, maar als de focus eenmaal is aangepast, word je rijkelijk beloond. Het zijn juist deze berichtjes waardoor ik mijn zonnige blik op het leven kan behouden.

Neem dit voorbeeld; in Brabant is enige tijd geleden 'n 27-jarige automobilist bekeurd voor schennispleging in zijn auto. Nu prikkelt de auto, bij gebrek aan beter alternatief, wel vaker de erotische fantasie, maar deze man reed tegelijkertijd met hoge snelheid over de A27! Dat is toch op z'n zachtst gezegd opmerkelijk. Om de één of andere reden werd de bestuurder zo overmand door zijn sexuele lusten, dat afzondering naar een meer privé omgeving buiten beschouwing werd gelaten.

A-la-minute besloot hij dat het tijd was om de dag van een hoogtepunt te voorzien en haalde zijn vleesgeworden PDA uit de broek voor een spelletje Solitair. Typisch geval van 'als de nood het hoogst is' moet hij hebben gedacht. En dat terwijl het bureau Veilig Verkeer Nederland ons vaak genoeg waarschuwt voor de onveilige gevolgen van het niet handsfree bedienen van een apparaat tijdens het rijden. Een voyeuristische vrachtwagenchauffeur registreerde helaas zijn kenteken en belde de politie.

De (anti-)climax kwam toen hij voor de 2e maal die dag de 'blauwe zwaailichten' voorbij zag komen. Oom agent bekeurde hem voor € 220,00.

En... heb je een lekker dagje vrij gehad?

Het is woensdag en dan ben ik altijd vrij. Althans dat denken mijn collega’s. Het duurde even voordat ik ze het verschil tussen ‘niet werken’ en een ‘vrije dag’ duidelijk had gemaakt. Want ook dat laatste heb ik niet. Dat komt omdat je op een vrije dag (snipperdag schijnt een hopeloos ouderwets woord te zijn) doorbetaald krijgt en ik voor deze dag 20% salaris heb ingeleverd. Bovendien blijkt ‘niet werken’  ook een lastige formule. Ik zal je uitleggen waarom.

De ochtend begint zoals altijd. Ik slaap niet uit, want de jongens moeten naar school. Er worden boterhammen gesmeerd en trommeltjes gevuld. Zodra de heren de deur uit zijn, wacht het huishouden. Ik ruim op, zuig stof en lap de ramen. Oké, ik geef het toe, dat laatste doe ik niet iedere woensdag.

Verder moeten er monden gevuld en dus boodschappen gedaan. Met drie mannelijke veelvraten red je het simpelweg niet met één supermarktbezoek per week. Nog voordat ik de nieuwe voorraad heb opgeruimd, realiseer ik me dat de jongste alweer bijna thuis komt. Die haal ik op van school, want als mama er is, kan er ook een ‘speelafspraak’ worden gemaakt.

Er wordt gezamenlijk geluncht en een vaatwasser uit- en ingeruimd. Als ook de rest van de proviant op z'n eigen plek staat of ligt, is het tijd om te koken. Vaak voor twee dagen tegelijk, want donderdag is een sportdag en dan is het makkelijk als iedereen op z’n eigen tijd een bordje in de ‘pling’ kan opwarmen.

Het hele gezin sport zo’n 2 à 3 keer per week en dat geeft een tsunami aan wasgoed. Op woensdagmiddag worden er naast de gewone kleren ook nog judopakken en voetbaltenues gewassen, gedroogd & gevouwen. En inderdaad, ook ik heb wel eens de beurt om de wedstrijdkleding van het volledige elftal naar wasverzachter te laten ruiken. Maar dat is meestal in het weekend, dus dat telt vandaag niet.

Na het avondeten is er altijd wel wat administratie te doen. Ik internetbankier, lees de nieuwsbrieven van school, vul briefjes in voor judowedstrijden, aanwezigheid op kinderdisco’s, klassenavonden, verjaardagspartijtjes en werk meteen de gezinskalender bij. Voor ik er erg in heb is het bedtijd.

Ik zal niet klagen, want dit is mijn eigen keus. Maar ik heb wel één verzoek. Willen jullie mij morgen alsjeblieft niet vragen of ik een lekker dagje vrij heb gehad? Dankjewel!!

Deze en andere blogs zijn ook gepubliceerd door Mamsatwork.

Lees ze via deze link naar Mamsatwork.nl

Suja, suja prikkeltje

Op weg naar de supermarkt, valt mijn oog op een klein wezentje in het gras. Als geboren en getogen stadsnimf is de enige ontmoeting die ik tot dan toe met een egel heb gehad via een dierenboek of als stukje wegtapijt. Maar deze is echt en leeft. Ik kom dichterbij en ben erop bedacht dat 'ie nu ieder moment onder de struiken zal schieten, maar dat gebeurt niet.

Ik pak het egeltje voorzichtig op. Ze rolt zich moeizaam tot een bolletje en trekt haar pootjes en snuitje in. Het is een schattig gezicht. De stekeltjes zijn nog niet erg hard en prikken nauwelijks. Egels zijn nachtdieren, het klopt dus niet dat ik haar op klaarlichte dag zo kan oppakken. Ik neem haar mee en laat het beestje in een schoenendoos tot rust komen. Ze past in mijn handpalm, weegt amper 130 gr. en is nog geen 4 weken oud.

Het is ‘t zoveelste dier dat mij uitzoekt als redder in nood. Soms voel ik me net Sneeuwwitje. Alleen al deze zomer heb ik mij ontfermd over een koolmees zonder staartveren, een uit het nest gevallen merel en een dakloos geraakte kitten. Ze hebben hun avontuur allemaal overleefd.

De rest van de middag delft mijn huishouden het onderspit. En zodra mijn mannen thuis komen hangt iedereen met z'n neus boven de schoenendoos. De tot Spiky gedoopte babyegel wordt bekeken en bewonderd. Zullen we haar houden en laten overwinteren in onze afgeschermde terrastuin?

Na telefonisch contact met de egelopvang blijkt dat ze daarvoor te klein is. Ze heeft professionele hulp nodig, zodat ze kan aansterken, voor zichzelf kan leren zorgen en - na haar winterslaap - opnieuw kan worden uitgezet. Na het avondeten dragen we haar over aan de vakkundige handen van een vrijwilligster en nemen met pijn in ons hart afscheid.

Bij de eerstvolgende wandeling hoop ik nu eens zeven dwergen in nood tegen te komen. Dan komt het met mijn huishouden tenminste ook een keer goed.

Ik ben een Tena Lady

Zolang ik mij kan herinneren sta ik bekend als ‘gevoelsmens’. Ik heb een groot hart en dito fantasie en daardoor ben ik kennelijk in staat om mezelf in allerlei situaties in te leven. Dat is doorgaans best een prettige karaktertrek, want met dit vermogen ben ik menig familielid, vriendin of collega tot steun geweest en hebben weinig mensen mij kunnen betrappen op harteloos gedrag.

Daar komt bij dat mensen het nou eenmaal fijn vinden om anderen te categoriseren. We plakken er graag een stickertje op en plaatsen iemand vervolgens in een hokje. Zo zijn er de mannen en vrouwen hokjes, linkse en rechtse hokjes, gelovige en ongelovige hokjes, ga zo maar door. En zo zit ik persoonlijk dus al jaren in het hokje ‘natte dweil’.

Er is niet veel voor nodig om mij te raken. Zo snijdt kinderleed mij tot bloedens toe in de moederziel en prikken mijn ogen bij het zien van andermans verdriet. Draai een willekeurige Disney film en de tissues komen tevoorschijn zodra de violen aanzwellen. Tijdens bruiloften en kraamvisites druppel ik als een lekkende kraan en begrafenissen overtreffen de watersnoodramp van 1953. Ik word dan ook wel eens gekscherend ‘emotioneel incontinent’ genoemd.

Het nadeel van die hokjes is wel, dat we geneigd zijn te veronderstellen dat de ene eigenschap automatisch een andere tot gevolg heeft. Daar gaat het in mijn geval nog wel eens mis. Ondanks het feit dat ik een vreselijke sentimentele muts ben, is het kenmerk  ‘teergevoeligheid’ mij volledig vreemd. Ik kan grove grappen (mits ze getuigen van enig basaal respect) erg waarderen en lach mij met even groot gemak regelmatig de tranen in de broek.

Over één ding maak ik me sinds kort wel zorgen. Want wat moet ik, nu het nieuwe kabinet van plan is om de 24-uurs luier af te schaffen?

Make love, not war!

Dagelijks neem ik, tijdens het doornemen van de ochtendkrant, een slokje wereldellende tot mij. Af en toe valt mijn oog gelukkig ook op een ludiek artikel, waar mijn fantasie dan volledig mee op de loop gaat. Zo ook toen men een tijdje geleden op Cyprus ontdekte, dat een bepaald type vibrators storingen veroorzaken op de militaire radarfrequenties.

Nu heb ik persoonlijk net zoveel met vibrators, als met vegetariërs. Niets! Ik houd niet van vleesvervangers. Net zo min als je bij mij een vegaburger in de koelkast aantreft, staat er ook geen Tarzan met tweetaktversnelling op mijn nachtkastje te pronken. Ik ga voor 'the real thing' en anders sla ik met gemak een maaltijd over.

Een vibrator (de 'Love Bug 2' genaamd), die het streng beveiligde militaire luchtruim verstoort, hoe kom je er op?! Voor mij zie ik een peloton potente militairen een gezellig ingericht 2-kamer appartement binnenvallen. In plaats van een groep Al Quaida-strijders, treffen zij een kirrende jongedame aan, die net haar nieuwste accessoire uitprobeert. Ik had hiervan graag de beelden op het NOS journaal gezien.

Maar eigenlijk is deze Cypriotische ontdekking het pacifistische (tril)ei van Columbus!!

Want wees eerlijk, is het geen fantastische gedachte als wij vrouwen ons wereldwijd verenigen? Dan bestellen we allemaal dit stukje speelgoed en laten het in discrete verpakking bij ons thuis afleveren? Op het moment dat ergens ter wereld een politiek broeierige sfeer ontstaat, zetten wij massaal onze 'Love Bug 2' aan. Zo voorkomen wij dan, voor slechts € 17,95 incl. B.T.W., een mensonterende en geldverslindende oorlog!

Koning, Keizer, Admiraal

Ik heb, als werkende moeder, structureel tijd tekort. Dagen van 48-uur staan daarom bovenaan mijn verlanglijstje. Daarnaast vragen het huishouden èn een zorgvuldig bijgehouden voorraadkast een welhaast bovennatuurlijke vorm van expertise. Omdat deze mij absoluut ontbreekt, staan mijn huisgenoten nog wel eens voor verrassingen.

Een 'weeskind' dat vaak aan mijn aandacht ontsnapt is het toiletpapier. Het gebeurt dan ook regelmatig dat men, net nà het cruciale moment, ontdekt dat er geen voorraad meer in huis is. Dan is het dus tijd voor flexibiliteit! Zo weten wij inmiddels feilloos, dat een velletje keukenrol, een servetje of papieren zakdoekje voor één keer uitstekende vervangers zijn. Kranten zijn, wegens vlekgevoeligheid, helaas afgekeurd.

Vervelender wordt het, als de ontdekking wordt gedaan als de winkels gesloten zijn. Meestal is dan ook nog iedereen thuis en wordt er dus veel vaker gebruik gemaakt van het kleinste kamertje. De te overbruggen tijd is vervolgens ook groter, waardoor de alternatieve bronnen sneller opdrogen.

Dan komt het dus aan op ons pure improvisatietalent! En daaraan hebben wij gelukkig in dit huisgezin geen gebrek. Mocht je ooit zonder het bewuste roze papier komen te zitten, neem dan van ons aan, dat naast eerder genoemde alternatieven, een wattenbolletje (lekker zacht), een hygiënisch keukendoekje (tevens ontsmettend) of een washand (fijn ouderwets) ook uitstekend dienst doen!

Voorkomen blijft altijd beter dan genezen.
Denk daarom niet bij het laatste vel: "Wie na mij komt, die redt zich wel!" .

Sense & Simplicity

Het is algemeen bekend dat de mens de grootste veroorzaker is van het uitsterven van bepaalde diersoorten. De Dodo, het bekendste voorbeeld, verdween door ons toedoen in 1690 van de aardbodem. En buiten het feit dat de Borstelstaartkangoeroe en de Varkenspootbuideldas leuke input zijn voor een spelletje Galgje, komen zij helaas alleen nog in de geschiedenisboekjes voor.

De mens is de grootste stoorzenders van het ecologische systeem en daardoor delven dieren, meestal uit voedselgebrek, het onderspit. In het verlengde hiervan blijkt dat zelfs onze modetrends ten grondslag kunnen liggen aan het uitsterven van een bepaalde soort. Dit overkomt momenteel de arme Phthirus Pubis, oftewel de schaamluis!

Deze 1 mm. grote geleedpotige parasiet vertoeft graag op warme plekjes in de menselijke beharing van de oksel en schaamstreek. En sinds wij Homo Sapiens ons massaal van deze natuurlijke haargroei ontdoen, maakt dit broertje van de hoofdluis (dat overigens nog ver van een bedreigde diersoort is) barre tijden door.

Een Rotterdams museum maakt al ruimte voor de allerlaatste exemplaren. Zelfs de GGD, die hierin een wel héél dubieuze rol speelt, is gevraagd om dode exemplaren aan te leveren. Kosten noch moeite worden gespaard om het bestaan van deze kriebelaar voor ons nageslacht te bewaren.

Het gerucht gaat, dat de World Conservation Union een claim overweegt tegen Philips. Zij bewegen zich met de 'Ladyshave' en het 'Total Body Grooming System' immers op dierbeschermend glad ijs. Of misschien komt Greenpeace in actie met; "Red het platje van de ondergang!"?

Ik vrees dat het ze zal jeuken...

Over babykots, driftbuien & vliegtuigen

Het werd een dag om nooit te vergeten. We waren op vakantie in Grimaud aan de Cote d’Azur. Onze wederzijdse liefde en het daaruit voortgekomen huwelijk werd flink op de proef gesteld door slapeloze nachten, vieze luiers, babykots en een door driftbuien geteisterde peuter. De normale geneugten van het hebben van kleine kinderen, maar ze kunnen je tijdens een vakantie, lees moment van rust & ontspanning, opeens vreselijk in de weg zitten.

Die middag had ik last van de bewuste druppel in relatie tot een overvolle emmer en vloog mijn lief verbaal naar de strot. Natuurlijk had ik het ook leuker gevonden om romantisch over de boulevard van Saint-Tropez te struinen! Maar toch niet met een krijsende peuter aan mijn ene en een buggy in mijn andere hand? En ook ik had ons startende gezin graag in ‘optima forma’ in een leuk Mediterraans restaurantje gezien, maar niet met een koortsige hummel, die last had van luierlekkage vanwege de buikgriep!

Kortom wij voldeden niet aan het idyllische plaatje dat ons bij het boeken van dit vakantieoord in de brochures was voorgehouden. Mokkend en in totale mineur zaten wij die middag aan het zwembad. Onze bloedjes lieten zich nu eenmaal niet wegtoveren en het idee om zonder koters op vakantie te gaan was mosterd na de bekende maaltijd. Er zat niets anders op, dan ons neer te leggen bij de situatie en te wachten op betere tijden.

’s Middags liep ik even langs de receptie en daar stonden mensen geschokt voor een televisiescherm. Via CNN zag ik zo het tweede vliegtuig de Twin Towers binnenvliegen. Het leek een rampenfilm en ik had moeite de beelden te bevatten. Overstuur rende ik naar het zwembad en vertelde dat Amerika was aangevallen. Uiteraard werd ik eerst voor idioot uitgemaakt, maar al snel kwamen andere vakantiegangers met soortgelijke berichten.

De eerste onzekere uren erna waren ronduit angstaanjagend. We zijn nog nooit zo bang geweest als toen. Zaken waar wij ons eerder die dag nog zo druk om hadden gemaakt, waren totaal onbelangrijk geworden. Niet alleen dè wereld, maar ook onze wereld veranderde voor altijd.

Want wie zeurt er in z'n leven nog over onbenulligheden, als je mensen van pure doodsangst uit een gebouw hebt zien springen?

Beds Are Burning

Als moeder van twee opgroeiende jongens, wordt mijn kennis soms als 'troefkaart' ingezet bij verschillende schoolprojecten. Spreekbeurten en werkstukken zijn geliefde onderwerpen om mijn academische vermogens te testen. Dan blijkt soms (omdat ik vroeger niet de beschikking had over een wereldwijd web bordenvol digitale informatie) dat enige bijscholing gewenst is.

Vanwege een groep 6 themaproject, galmt het continent 'Australië' al twee weken door in al onze huiselijke activiteiten. We praten over de Aboriginals en de jaren '80 hits van Midnight Oil komen regelmatig voorbij. Maar ook de unieke flora en fauna van dit enorme eiland zijn onderwerp van gesprek. Juist door dit project is mijn algemene kennis over bijvoorbeeld de Koalabeer enorm gestegen. Want wist jij dat ze bijna 22 uur per dag slapen, alleen maar eucalyptusbladeren eten, zelden of nooit drinken en kunnen blaffen?!

Bovendien is er met deze trage slaapkoppen nog iets anders bijzonders aan de hand. Ondanks de 22 uur knorren, hebben zij klaarblijkelijk nog voldoende tijd voor andere bezigheden. Vooral de vrouwtjes zijn 'party-animals' van de eerste orde!

Deze levende knuffelberen met hoog aaibaarheidsgehalte blijken al jaren de polygame vlag flink uit te hangen en dat komt hun fysieke gezondheid helaas niet ten goede. Na hun wilde nachten kregen ze massaal last 'down under'. Tijdens een uitgebreid bacteriologisch onderzoek kwam de soa uit de mouw.

Chlamydia is doodsoorzaak nr.1 onder deze diersoort.

The Fart Matrix

Vanmorgen werd ik tijdens het ontwaken begroet door een alom bekend lichaamsgeluid van mijn lief. Sinds onze relatie de tand des tijds heeft doorstaan, is dit geluid de romantische vervanger van de woorden "goedemorgen duifje" en "welterusten schat" geworden. Tijdens het omdraaien en rechttrekken van het dekbed volgt een volautomatische ontsnapping der darmgassen.

Mijn commentaar heeft een averechts effect. Daarom ben ik het geluid in de ochtend- en avondstilte gaan ana(a)lyseren. Deze zeer menselijke, maar onsmakelijke eigenschap bestaat niet alleen uit geluid. De Schepper heeft er een ander belangrijk component aan toegevoegd; de geur. Zodra je deze twee eigenschappen in een x- en y-as tegen elkaar afzet, ontstaat er een interessante matrix. De x-as representeert het geluid en de y-as de geur. Vervolgens ontstond een theorie waar menig wetenschapper bij verbleekt. Zo kwam ik tot de conclusie dat het linkergedeelte vooral aan vrouwen en het rechtergedeelte aan mannen is voorbehouden .

Aan de kant van ‘weinig geluid en weinig geur’, bevindt zich het damesachtige ‘windje’. De deftige dame uit "De Stratenmaker op Zee show" had hierop een giechelig abonnement. Neemt het geluid in kracht toe, dan volgt de mannelijke variant zijnde ‘de scheet’. Beide zijn een onaangename verstoring van de stilte, maar verder niets.

Neemt de geur, in tegenstelling tot het geluid, in kracht toe, dan hebben we te maken met de ronduit geniepige ‘meur’. Het stiekeme karakter van dit stinkbommetje, maakt 'm vrouwelijk (maar dat zal ik zelf uiteraard altijd ontkennen). Nadat de meur is herkent, heeft de veroorzaker zich vaak al uit de voeten gemaakt. En neem het van mij aan, de slaapkamer is hiervoor de minst ideale locatie.

De meur is echter totaal niet te vergelijken met de mannelijke variant, volledig rechts op de matrix. Zowel in geur als geluid is dit een ultieme krachtexplosie. Het betreft hier het fenomeen "ruft" en deze teistert sinds enige tijd mijn slaapkamer.

Welterusten schat! Goedemorgen duifje!

The Godfather

Volgens de Italiaanse krant "La Republica" is er een merkwaardig bloedbad aangericht, waarbij recent 17 mensen de dood vonden. Nu weet ik niet waar jij als eerste aan denkt bij een dergelijk bericht, maar een link naar de 'Casa Nostra' is volgens mij snel gelegd. In dit specifieke geval betreft het echter een stel heel bijzondere maffiosos.

Het lijkt erop dat een groep wraakzuchtige kabouters een ware vastgoed vendetta houdt in de bergen van Valtellina. Onder leiding van de inmiddels hoogbejaarde Don Spillebeen, die sinds kort wordt geadviseerd door zijn nieuwste Consiglieri Wesley, zijn in de afgelopen 10 dagen stelselmatig de ene na de andere onschuldige paddenstoelen- zoeker uit dit  gebied door de ‘Piccioti’ onder de groene zoden gewerkt.

Afgelopen weekend nog, overleed een nietsvermoedende 65 jarige vrouw na een val van zeker 40 meter in een ravijn. De media beweert dat ze roekeloos was en daardoor is uitgegleden, maar ik weet wel beter. Ze is gewoon geduwd en het zal me niets verbazen als onze Vlaamse, zogenaamd pacifistische, kindervriend Plop daar een handje bij geholpen heeft. In België lopen tenslotte wel meer dubieuze types rond.

Ik ben overigens wel blij dat ik nooit een Omèrta heb afgezworen, anders had ik jullie hierover natuurlijk nooit durven vertellen. En om heel eerlijk te zijn snap ik het ook wel. Want stel je voor dat ze mij van het dak boven mijn hoofd beroven, reken maar dat ik daar bloeddorstig van zou worden.

I’ll make you an offer you can’t refuse; met allebei je beentjes hopla in de lucht!

Paddenstoelen-zoeken-Italie-levensgevaarlijk